Utrata jakości pojawia się wtedy, gdy Facebook skaluje nasz obrazek lub gdy go kompresuje. Aby uniknąć takich sytuacji, należy stosować się do poniższych zasad:

1. Obrazek nie powinien zajmować więcej niż 100 kb – dzięki temu zostanie ustawiony w nagłówku w takiej jakości, w jakiej sobie życzymy, a zatem Facebook nie będzie kompresował zdjęcia/obrazka.

2. Obrazek/zdjęcie powinno być rozmiaru 851×315 – w ten sposób Facebook nic nie musi skalować.

3. Najlepiej wgrywać obrazki jako JPG w ustawionej przez siebie kompresji, która nas zadowala, a nie przekracza 100 kb. Gdy dodajemy pliki PNG, to Facebook może zamienić je na JPG i przy tym również zostanie najprawdopodobniej utracona jakość.

W ten prosty sposób możemy ustawić w nagłówku naszej strony na Facebook’u okładkę w stosunkowo dobrej jakości.

Problem pojawia się w momencie, gdy potrzebujemy klikalny element (np. jakiś obiekt z klas Primitives). Gdy mamy

viewport.interactive = true

oraz materiał również z interactive = true, to możemy użyć event’u o nazwie

InteractiveScene3DEvent.OBJECT_CLICK

Gdy do tego nasz obiekt, który chcemy kliknąć, ma ustawioną właściwość

useOwnContainer = true

to event OBJECT_CLICK przestaje działać – a raczej działa bardzo wybiórczo. Rozwiązaniem okazało się dopisanie jednej linijki kodu do klasy org.papervision3d.view.layer.ViewportLayer.as !

W konstruktorze tej klasy przed init() (linijka numer 55) wystarczy dopisać:

this.mouseChildren = false;

I tyle. Taka prosta rzecz sprawiła, że świat stał się piękniejszy…przynajmniej dla mnie, bo nie muszę dłużej szukać rozwiązania. Postanowiłem opublikować je tutaj, bo nie jest łatwo znaleźć je, mimo tak pomocnego narzędzia jak Google

Oprócz tego zmienił się lekko regulamin:

• Klienci biorący udział w programie nie są upoważnieni do wykonywania jakichkolwiek czynności w imieniu ani na rzecz Liberty Direct w związku z udziałem w promocji,
  • Klienci nie są również upoważnieni do wykorzystywania swojego udziału w promocji jako formy prowadzenia działalności gospodarczej,
  • Nagrody przyznawane Klientom w związku z udziałem w promocji nie mogą być przyznane w przypadku, gdy przekazują oni innym osobom lub podmiotom swój numer polisy w ramach lub w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz nabywają z tego tytułu oddzielne wynagrodzenie,
  • Nagrody przyznawane Klientom w związku z udziałem w promocji nie mogą być również przyznane w przypadku, gdy przekazują oni innym swój numer polisy z naruszeniem Regulaminu.

Cóż więcej mogę dodać. Warto iść i zobaczyć w kinie – szkoda takiego filmu na oglądanie na pirackich kopiach . Scena pocałunku w windzie kończąca się rozkwaszeniem czaszki wroga… zresztą, zobaczcie sami, bo warto. Nawet jeśli film nie będzie się Wam podobał, to jest to jeden z tych filmów, który dobrze jest zobaczyć, by wiedzieć jak różne filmy mogą powstawać. Polecam! I przynajmniej nie trzeba tych durnych okularów od 3D wkładać (jakoś zawsze mnie od nich uszy bolą).

Przyznam, że mocno mnie to zaskoczyło. Może poza jedną osobą, którą był mój szwagier

Ale generalnie szczerze przyznaję, że spora część poniesionych wydatków na ubezpieczenie, zwróciła mi się właśnie dzięki polecaniu swojego kodu. Jeśli ktoś jeszcze nie wie o co chodzi, to polecam link powyżej. Każdy kto używa takiego kodu, również może zaoszczędzić od 50 do 100 zł… tylko za wpisanie mojego numeru polisy w odpowiednim formularzu. Piękne – prawda?

A teraz więcej szczegółów. Otóż, do dnia dzisiejszego (a promocja jeszcze trwać będzie co najmniej do końca września 2011), używając mojego kodu 5 osób wykupiło OC w Liberty Direct, a 2 wykupiło AC+OC. A zatem 5x 50 zł + 2 * 100 zł daje 450 zł. W związku z powyższym, jeśli moja polisa kosztowała w okolicach 750 zł, to po odliczeniu uzyskanych w ramach promocji pieniędzy, wychodzi, że mój całkowity koszt polisy wynosi około 300 zł. Mam jednak nadzieję, że jeszcze kilka osób skorzysta z mojego polecenia i dzięki temu jeszcze bardziej zniweluje koszty polisy. Mam też nadzieję, że osoby, które skorzystały/skorzystają z mojego numeru, będą zadowolone z usług Liberty Direct. Ja na szczęście do tej pory nie musiałem korzystać z ich usług (jazda bez szkód), więc nie mogę powiedzieć jak się sprawdzają. Gdyby ktoś miał jakieś ciekawe informacje na ten temat, to proszę śmiało pisać w komentarzach.

I na zakończenie chciałbym dodać, że jedna osoba nawet do mnie dzwoniła w sprawie tego kodu, by potwierdzić jego działanie i zapytać mnie o opinię. Było to niezwykle miłe doświadczenie. Choć nie jestem ekspertem w dziedzinie ubezpieczeń, to mimo wszystko było miło, że ktoś chciał poznać moje zdanie na dany temat. Drugą ciekawostką było zgłoszenie się pewnej osoby do mnie, w celu wzięcia udziału w jakimś systemie reklamującym właśnie ubezpieczenia. Miałbym rzekomo pisać takie tematy, by zarabiać na polecaniu ubezpieczeń, kredytów i innych takich. Jak widać, nie zdecydowałem się i jedyną (do tej pory) moją metodą zarobkową na tym blogu, jest polecanie mojego numeru polisy z Liberty Direct: 2011-88818768

Pozdrawiam wszystkich czytelników i do zobaczenia następnym razem.

Michał Cieślak

ps. Kilka osób komentowało tylko po to, by podać swój numer polisy. Drodzy internauci, nie zatwierdzę takich komentarzy, bo po co mi konkurencja . Musicie znaleźć swój własny sposób na polecanie własnego kodu promocyjnego.

Jestem absolutnie nowym użytkownikiem smartfonow, więc obsługa stron przez komórkę jest dla mnie czymś nowym. Czuję jednak, że będę z tej możliwości korzystał. Sam fakt, że mogę sprawdzić maile bez włączania komputera jest już wystarczająco dobry, by przekonać mnie do nowego telefonu. Do tego wszystkie kontakty w jednym miejscu zintegrowane że sobą, to już absolutna rewelacja (facebook, Skype, Twitter, adresy z outloocka połączone z kontaktami z telefonu).

Ale chyba już wystarczy tego zachwalania, bo pomyslicie, że to jakiś artykuł sponsorowany. A to tylko mój szał radości związany z nową zabawką . Co ciekawsze, do tej pory raczej byłem sceptykiem w sprawach telefonów bez klawiatury, gdzie trzeba wszystko załatwiać myziając palcem po ekranie. Teraz jednak już rozumiem co i jak i jestem zdecydowanie za takimi rozwiązaniami. A mój model telefonu gorąco polecam. Może konkurować z iphonem, będąc sporo od niego tańszym.

Pozdrawiam Was z mojego Htc Desire HD
Michał Cieślak

A zatem wciąż można skorzystać z obniżki 50 zł przy zakupie OC oraz 100 zł przy zakupie AC. Warto także polecać znajomym swój własny numer polisy, gdyż w ten sposób można sobie obniżyć poniesione koszty. Mnie udało się już uzbierać 250 zł, gdyż mojego kodu użyły już 4 osoby.

Gorąco polecam.

Michał Cieślak, Bezsens.info

I rzeczywiście afera jest, ale gdy przeczytałem, że powodem zamknięcia były m.in. gry, w których można było strzelać do pary prezydenckiej oraz takie, w których można było rzucić w prezydenta odchodami… to się  zastanowiłem i pomyślałem trochę o moich grach. I teraz pytanie: Czy w którejś mojej grze obraziłem tragicznie zmarłego prezydenta poprzedniej kadencji? Zobaczmy zatem co tam w trawie (a raczej na gryzoniach) piszczy.

Zacznijmy od najstarszych naszych gier politycznych:

1. Wyścig do pałacu prezydenckiego – nie ma obrazy prezydenta, bo to przecież dopiero wyścig o prezydenturę

2. Wąż Jarosław – i tym razem okazuje się, że moim głównym tematem był jednak brat prezydenta, a nie on sam. Pojawia się tylko jako brat Lech …

3. Ofiara Spełniona - czyli nasz największy polityczny hit. Andrzej, Romek i Jarek – a zatem znów ani słowa o prezydencie.

4. Nerwowy Rzut – i tutaj właśnie mam największy dylemat, bo akurat w tej grze można rzucać w wiele ciekawych osób (w  ś.p. prezydenta Lecha Kaczyńskiego również). Być może nikogo to nie ruszyło, bo były to karykatury Sadurskiego i nie było nazwisk. A zatem równie dobrze można się wyprzeć autentyczności tych osób.

5. Strajk – tutaj mamy do czynienia z działaniem służb niż osobami, więc również nie ma problemu.

6. Chińska Ucieczka – przy tej grze już trzeba by się dłużej zatrzymać. Na pierwszy rzut oka nie ma tam nic o prezydencie, ale Ci co pograli nieco dłużej, mogą go odnaleźć wraz z żoną na trybunach. A tam dzieją się różne rzeczy. Ale czy są one obraźliwe? Cóż, pierwsza dama z pejczem w reklamówce czy też prezydent dłubiący w nosie, to już kwestia interpretacji. Ale znów mamy do czynienia z podobiznami, a nie zdjęciami osób, a zatem jest to raczej karykatura, niż bezpośrednie naśmiewanie się.

7. Polish Show – w tej grze możemy wcielić się w rolę Lecha lub Donka… ale raczej nie ma tutaj nic, co byłoby obraźliwe w stosunku do prezydenta. Walczą tylko o stołki i tyle

A zatem, czy można mówić o tym, że cokolwiek mi się upiekło? Raczej nie sądzę, gdyż z tej analizy wynika, że ja zwyczajnie nie zrobiłem nic złego. Nie obraziłem nikogo, a jeśli z kogoś się naśmiewałem, to był to raczej żart na poziomie, a nie byle gówno lecące w stronę prezydenta. Sam osobiście uważam, że wszystko ma swoje granice. Tak samo jest przy okazji tworzenia gier tego typu. Jeśli już coś takiego ktoś robi, to powinien to robić tak, by rzeczywiście było śmieszne, a nie żenujące.

Z drugiej zaś strony nie podoba mi się, że do takich rzeczy wykorzystuje się złużby takie, jak ABW (o 6 rano) – myślę, że są do tego lepsze sposoby. Internet jest miejscem gdzie ludzie mają możliwość publikowania swoich poglądów i nie powinno się ludziom tego odbierać. Ale jednocześnie, nie powinniśmy też być obojętni na to, że sami plujemy na siebię. Bo jeśli ktoś robi grę, w której rzuca się kupą, to raczej nie jest to prezentowanie poglądów, ani też dawanie rozrywki. Jest to raczej jak żart, którego nie wypada mówić w kulturalnym towarzystwie. Wybierzcie więc, czy uważacie się za kulturalnych, czy też nie – i wtedy można ustalić, czy doszło do obrazy głowy państwa czy też nie

Ja tam mam sumienie czyste, ale kto wie jakie gry w przyszłości jeszcze zrobię. Może będę jeszcze gorsze niż te z antykomora?  Już dawno nie robiłem gier w temacie politycznym, więc może czas to zmienić. Pożyjemy, zobaczymy.

Pozdrawiam
Michał Cieślak

ps. Pozdrowienia dla autora antykomor.pl – nie chciałbym mieć takiej sytuacji jak on i szczerze mu współczuję. Ale cóż, jak się dłubie w ulu, to trzeba się liczyć, że coś nas może użądlić.

Jest to coś podobnego do tzw. gestów, które można znaleźć np. w przeglądarce Firefox. Są dodatki, dzięki którym rysując jakiś symbol, możemy wykonywać konkretne działanie. Z tego co do tej pory znalazłem i przeczytałem wynika, że rozpoznawanie gestu sprowadza się do kilku głównych punktów:

• Zapisanie danych wprowadzonych przez użytkownika – czyli tego co narysował, w postaci kolejnych punktów na ekranie. Używając do tego zdażeń takich jak MOUSE_MOVE, MOUSE_DOWN, itd – możemy zapisać w tablicy kolejne punkty x i y, do których użytkownik dotarł myszką podczas rysowania. W ten sposób powstaje tablica, która zawiera cały narysowany kształt w postaci łatwo dostępnych współrzędnych.
• Następnie należy w jakiś sposób znormalizować wprowadzony rysunek. A zatem dobrze byłoby go sprowadzić do określonych wymiarów. Przykładowo, by zmieścił się na przestrzeni 100×100 pikseli. W ten sposób będzie łatwiej porównać go ze wzorcem, który również musi być znormalizowany do takiej własnie postaci. Dzięki temu, nie ma znaczenia w którym miejscu narysujemy nasz symbol, ani też nie jest istotne jak duży on będzie. W rezultacie i tak sprowadzamy go do zakładanej wcześniej wielkości.
• W kolejnym etapie normalizacji symbolu, należy wyliczyć równo rozmieszczone punkty wzdłuż naszego rysunku. Można to osiągnąć np. szukając punktów przecięcia między linią a okręgiem. Ustawiając kolejne okręgi wzdłuż linii obrazka, wyliczamy punkty w równej od siebie odległości.
• Mając tak znormalizowaną postać symbolu, możemy porównać odległości punktów z naszego narysowanego kształtu, do kształtów, które musimy wcześniej przygotować w bibliotece. Sumując odgległości między kolejnymi punktami (punkt z naszego symbolu w odległości od odpowiedniego punktu z symbolu z biblioteki kształtów), dla każdego kolejnego symbolu z biblioteki kształtów, otrzymujemy listę długości, z której ta najkrótsza będzie najlepiej pasującym symbolem, do tego, którego uprzednio narysowaliśmy na ekranie.

I tak mniej więcej to wygląda. Metoda ta oczywiście nie jest kompletna i przy dużej ilości gestów, które będziemy musili porównać, może być mało wydajna. Ale przecież zawsze można ją odpowiednio dopracować i optymalizować (np. tylko porównując punkt początkowy naszego symbolu do symboli z biblioteki, już możemy wykluczyć kilka z nich, jeśli odległość jest zbyt duża), do naszych konkretnych potrzeb. Dla mnie ta metoda jest wystarczająca.

A jeśli potrzebujecie bardziej dokładnych instrukcji, to polecam poniższe źródła, z których sam korzystałem (English only):

• http://gskinner.com/blog/archives/2005/03/gesture_recogni.html
• http://blog.sqrtof5.com/?p=173
• http://www.bytearray.org/?p=91
• http://www.betriebsraum.de/blog/2009/07/21/efficient-gesture-recognition-and-corner-finding-in-as3/
• http://faculty.washington.edu/wobbrock/pubs/uist-07.1.pdf

A wręcz odwrotnie. Źle się czuje tego dnia, kiedy muszę włączyć komputer. Od czasu, gdy stał się on moim głównym narzędziem służącym do zarabiania pieniędzy, przestał jednocześnie być zabawką. I systematycznie, od tych kilku lat, sprawia mi każdego dnia mniej radości, niż dnia poprzedniego. Myślę, że tak się dzieje w wielu przypadkach, gdy pewne hobby, zamienia się w pracę. Gdy coś, co wcześniej robiło się tylko dla wypełnienia wolnego czasu, staje się obowiązkiem. Czymś, co trzeba robić niezależnie od tego, czy ma się na to ochotę, czy też nie. W takim momencie przestaje to już cieszyć – a z pewnością  nie cieszy już tak bardzo, jak cieszyło na samym początku.

Coż, takie są reguły gry, w naszym współczesnym świecie. Ale gdy hobby staje się pracą, to w takim razie co staje się hobby? I tu właśnie jest dosyć śmiesznie, bo w moim przypadku, chętnie podejmuje się wszelkiej pracy fizycznej, która jest absolutną odskocznią, od tego co robię na codzień. Często mam wrażenie, że pracując na budowie, miałbym więcej radości z pracy, niż w chwili obecnej.

Oczywiście, praca, jaką mam obecnie, jest rewelacyjna. Pracuję kiedy chcę i ile chcę – takie są uroki posiadania własnej firmy. Ale jednocześnie każda chwila, w której nie pracuje, to chwila, która przynosi stratę. A zatem jak wyznaczyć zdrowe granice pomiędzy pracą, a całą resztą? I drugi, negatywny aspekt pracy, jaką obecnie wykonuję… Praca przy komputerze, to coś, co zabija człowieka bardzo powoli.

Wyobraźcie sobie, że przesiadujecie przy tym dziwnym sprzęcie (komputerze) całymi dniami, a czasem nawet nocami. Przyklejacie się do niego, jak pijawka do człowieka. Po jakimś czasie zastępuje on wszelkie inne rozrywki. Wystarczy, że wszystkich znajomych i przyjaciół mamy w zasięgu jednego klawisza, na wszelkiej maści komunikatorach, czatach, facebookach i naszych klasach. Po co z nimi się spotykać, skoro więcej na ich temat można dowiedzieć się z ich profilu? Gdy do tego dodamy rozrywkę, typu gry, telewizję oraz gazety i książki w formie elektroniecznej, to co nas ma od komputera oderwać? A może własne dzieci? Tylko, że one również najchętniej zamiast bawić się ze starym ojcem, siedziałyby przed TV lub komputerem.

„Skoro tata może grać w gry, to dlaczego ja nie?”

A tak się akurat składa, że moja praca często sprowadza się do grania w gry. Czasem we własne, ale często również w inne, które dodaję na jedną z naszych witryn. I jak tu teraz wytłumaczyć czterolatkowi, że tata wcale nie gra, tylko pracuje? Już sam fakt, że moje dzieci uznają, że praca polega na tym, że siada się przed komputerem, jest trochę dziwny. Dlaczego dziecko ma iść do przedszkola, skoro wszyscy zostają w domu? Dlaczego ciocia wychodzi z domu do pracy, skoro mogłaby siąść jak tata przed komputerem? Dlaczego tata nie wychodzi? Czemu raz się może od komputera oderwać i ze mną pobawić, a innym razem nie? A zatem, kiedy on w zasadzie pracuje i dlaczego gra, w gry, a mi nie pozwala?

I tak to właśnie jest z tą pracą przy komputerze na własny rachunek. Niby fajnie, ale jednocześnie całkiem średnio. Czasem myślę, że nawet gdybym pracował McDonald’s, to byłbym bardziej szczęśliwy, niż obecnie. Przynajmniej widziałbym swoich klientów. Obecnie, nawet nie widuję osób, dla których robię jakieś zlecenie. Co najwyżej mogę zobaczyć ich zdjęcie na jakimś goldenline, albo innym tego typu serwisie. Ot i tak właśnie wygląda nasz współczesny świat. Komputer nas pochłania i ja, robiąc gry, przykładam się do tego, że będzie pochłaniał nas w dalszym ciągu.

A może powinienem zająć się czymś innym w życiu?

Chyba jednak nie

Pozdrawiam

Michał Cieślak